کنارۀ تلخ / شعر / ملیحه تیره گل

آینه­ای در دست 

از کناره­ی تلخ گذر می­کنی 

جاپای زخم، سیمای وقت را چرک­تاب می­کند 

و شرمِ زمین -- سُرخ­تاب و گرم-- 

آینه­ات را آرام آرام، از هام ِ مِه پاک می­کند. 

کناره­ی تلخ

برای همه­ی زندانیان سیاسی

تا بپرسم از تو 

که آینه­ی کولیان سرکش را 

کِی، کجا، چه­گونه پیدا کردی، 

از کناره­ی تلخ ِ شبانه­ات سرک می­کشم 

در بریده­های مهتاب 

بریده­ بریده شَتَک می­خوری بر دیوار     و پا می­کوبی ...

تو پا می­کوبی پا می­کوبی... 

تا یال و شیهه­

از دیوار و میله­ 

گذر می­کنند      

و در دوردستِ باد 

می­پیچند می­پیچند می­پیچند تا این گریوه­ی پرت 

که من بر آن ایستاده­ام 

سرک می­کشم: 

آینه­ای در دست 

از کناره­ی تلخ گذر می­کنی 

و شرمِ زمین -- سُرخ­تاب و گرم-- 

آینه­ات را آرام آرام، از هام ِ مِه پاک می­کند. 

«چرک­تاب» که حتماٌ می­کند 

«پاک»؟ نمی­دانم تا کجاها می­کند یا اصلاٌ نمی­کند.

ملیحه تیره‌گُل