از زمانی که من با بچه‌هام ساکن آمریکا شدم، هم فعالیت‌های ادبی و هنری خودم را که در ایران سانسور شده بود، از سر گرفتم و هم وارد تمام کنش‌های سیاسی، علیه رژیم فاسد اسلامی شدم. خیلی زود، با شرکت در محافل و مجالس ایرانی لس آنجلس و سایر ایالات آمریکا، و خواندن شعر و سخنرانی، کارهایم مورد توجه قرار گرفت. موضوعات اصلیِ گفتگوهام فمینسم، عدالت و برابری زنان و مردان، نشان دادن زشتی های رژیم اسلامی بود. هیچ هراسی از فاشگویی و به صراحت حرف زدن از آن رژیم نبودم. همچنین از آن جا که محتوای اشعارم نیز همان موضعات را در بر داشتند، بخش دیگری از صحبت هایم در باره رابطه هنر و سیاست و اجتماع بود. با ترجمه برخی از کارهایم به‌زبان انگلیسی، و شرکت در چند برنامه آمریکایی، بویژه لس آنجلس فستیوال، تا حدودی در میان آمریکایی ها نیز شناخته شده بودم.
در این چند سال، شهرزاد هم با اتمام تحصیلات دانشگاهی‌اش وارد جرگه‌ی هنری و موسیقی پاپ و آزادی زن شد و خیلی زود به شهرت و محبوبیت رسید. در باره او در بخش های دیگر مفصل می نویسم.
روزی که در اداره
بودم، تلفن روی میزم زنگ خورد، جواب دادم. خانمی آمریکایی که خود را Vanesa Atanabe و مخبر قسمت هنری روزنامه‌ی لس آنجلس تایمز معرفی کرد، و گفت که مایل است
با من و شهرزاد در خانه‌مان مصاحبه داشته باشد. با شهرزاد هم صحبت کردم و قرار شد او در ساعت 3 بعد از ظهر به آپارتمانی، واقع در استودیو سیتی، که سندباد و من در آن زندگی میکردیم بیاید. و بعد از مدتی صحبت کردن به
منزل شهرزاد رفتیم که با همسرش امیر فصیحی و دختر 2 ساله اش در شهر انسینو، نزدیک من زندگی میکرد. وَنسا، بقیه مصاحبه
را با شهرزاد ادامه داد.
چند روز بعد روزنامه لس آنجلس تایمز، مصاحبه با من و شهرزاد را با عنوان "زنان هنرمند صدای خود را در حمایت از ایران بلند می‌کنند" Muses lift their voices for Iran - Los Angeles Times در قطع بزرگ منتشر کرد.
منبع:
لوس
آنجلس تایمز، اول جولای ۲۰۰۹، برابر با ۱۰ تیر ۱۳۸۸
فردای آن روز سایت "روز آنلاین"، تنها بخش‌هایی از این مصاحبه را که مربوط به‌حرفهای من بود، تحت عنوان دیدار لوس آنجلس تایمز با پرتو نوری علا و شهرزاد سپانلو، به فارسی ترجمه و منتشر کرد.
خانه ای از خاک و خون
"از خانه‌ای که با گِل و خون ساختیم
تا جاده‌ای که موکب مهتاب‌ها در آن
بر قایق شهاب سفر می‌کنند،
با تو دریغ، میل ِاقامت نیست."
پرتو نوری علا، بخشی از شعر آزادی 2،
برگرفته از کتاب "چشم‌ها و دست‌ها
شاعر این کلمات را مدت‌ها پیش [در دوران پس
از انقلاب و خطاب به آزادی] گفته است. کسی که رانده شده از انقلاب اکثریت مردم در
ایران بود که یک پادشاهی سرکوبگر را با یک رژیم روحانیت ریشویی که قول آزادی داده
بود جایگزین کرد. پرتو نوریعلا که با شناخت از خمینی به حکومت او رأی نداده بود، خیلی زود به این نتیجه رسید که آیت‌الله روح‌الله
خمینی آنان را گول زده است.
این شعرداغدار است، لیدی لیبرتی به وطنِ سرکوب شده‌ی خود در سال 1979 رسید. ولی یک سال بعد از انقلاب ناپدید شد. آیت‌الله احزاب مخالف را ممنوع کرد و روزنامه‌ها را بست. حکومت دینی، زنان را درون حجاب کرد و قوانین خانواده اسلامی را مستقر کرد که به مردان حق طلاق، ازدواج مجدد و حضانت اطفال را می‌داد. پس نوریعلا و خانواده‌اش نهایتاً کشور را ترک کردند و رویاهای خود را در کالیفرنیا پی گرفتند.
حالا پس از سه دهه از آن جنبش مردمی، پرتو
و دخترش شهرزاد سپانلو، منادیان یکدیگر در خارج شده‌اند. نوری‌علای شاعر و سپانلوی
خواننده بار دیگر صدای خود را در غربت بلند کرده‌اند تا آزادی مردم‌شان را حمایت
کنند.
نوریعلا در آپارتمان تر و تمیز خود در
ملاقات چای می گوید " با اعتراض عظیم مردم در سال 88، هیچ وقت فکر نمی‌کردم در طول عمرم دو بار صحنه‌ی حرکت مردم در خیابان را ببینم."
فرزانه میلانی، محقق مسائل زنان و ادبیات فارسی در دانشگاه ویرجینیا می‌گوید: زنان یکی از نیروهای مقاومت در مقابل دولت سرکوبگر و مردسالار ایران بوده اند. امروز تنها صدای هنر، در میان زنان ایرانی [از جمله] سیمین بهبهانی است ولی درمیان ایرانی‌های ساکن آمریکا، شاعران و نویسندگان زن، که به فارسی و انگلیسی می نویسند، ظهور کرده‌اند. میلانی می‌گوید "تاریخ طولانی از مقاومت زنان ایرانی که حقوق خود را مطالبه می‌کردند وجود دارد. پرتو یکی از مهمترین آنهاست. لحن استوار او باعث می شود که صدایش شنیدنی شود."
نیره توحیدی، رئیس بخش مطالعات جنسیت و زنان در دانشگاه دولتی نورتریج کالیفرنیا گفت "پرتو و شهرزاد، نماینده‌ی موجی از ایرانیانی هستند که انقلاب را تحمل کردند و رضا پهلوی را سرنگون کردند و به آمریکا آمدند و مشغول مرتبط کردن دوسرزمین از طریق حقوق بشر و زنان هستند." توحیدی افزود "آنها بخشی از تعداد روزافزون هنرمندانی در داخل و خارج از ایران هستند که از این جنبش حمایت می کنند."
نوریعلا، 62 ساله، در آپارتمان خود که با
قالی‌های ایرانی زیادی، تزئین شده و عکس‌های متعددی از خانواده و شاعران مشهور
ایرانی از جمله سیمین بهبهانی بر دیوار آن آویزان است، زندگی می‌کند. او با نشاط
است و گفتارش شیطنت‌آمیز، و کلماتش با خنده‌های مقطع همراه است.
نوریعلا در حالی که دائم در حال پذیرایی
با هندوانه، ساندویچ، خیار و قهوه است مجموعه‌ای از داستان‌های زندگی پر نشیب و
فراز خود را تعریف می‌کند. موهای بور او بر اثر سن، کمی تیره شده است، ولی هنوز همچون علاقه جوانی، خطوط قرمز را بر پیراهن و آشپزخانه خود دارد- رنگی که پس از جدایی از همسر
خود، که بیشتر رنگ های خنثی را دوست داشت، به آن روی آورد.
او روزانه وب لاگ خود را می نویسد و در
کنفرانس‌های شعر شرکت می‌کند و در مصاحبه با رسانه‌های بین‌المللی، از جمله صدای
آمریکا، در باره حوادث ایران شرکت کرده است. او 9 مجموعه‌ی شعر، نقد ادبی و داستان‌های
کوتاه منتشر کرده که تقریبا تمام آنها را در کالیفرنیا پس از فرار از
سانسور ایران نوشته است.
کارهای او در چندین مجموعه از جمله “شعر زنان ایران” که سال آینده منتشر می‌شود منعکس شده است. او در ماه فوریه دیپلم افتخاری مجمع اکثریت فیوناما را دریافت کرد.
منبع: لوس آنجلس تایمز، اول جولای ۲۰۰۹، برابر با ۱۰ تیر ۱۳۸۸
لینک مصاحبه کامل Muses lift their voices for Iran - Los Angeles Times
پس از نشر این مصاحبه در ال ای تایمز، و ترجمه اش در "روز آنلاین"، در ایران، در سایتی به‌نام "راسخون"، در باره‌ی حضور من و شهرزاد در آمریکا، مطلبی با عنوان "نقش عناصر ادبیِ برانداز در فتنه‌ی بعد از انتخابات 88" نوشت. حالا بعد از سالها این لینک کار نمی کند http://www.rasekhoon.net/Article/Show-5561 6.aspx
"نقش عناصر ادبیِ
برانداز در فتنه‌ی بعد از انتخابات"
"پرتو نوریعلا عضو حزب منحله‌ی کانون نویسندگان ایران، [کانون نویسندگان حزب نبود] از نویسندگان مهاجر و جزو حلقه‌ی اصلی نویسندگانی است که علیه جمهوری اسلامی ایران، اقدامات و صحبت‌هایی را انجام داده است. این نویسنده‌ی طالب شهرت، علاوه بر مصاحبه با روزنامه‌های خارجیِ ضد نظام، مثل روزنامه‌ی "لس آنجلس تایمز" و شبکه‌های ماهواره‌ای مانند صدای آمریکا و اجرای برنامه‌هایی در مراکز آموزشی نظیر "یوسی ال ای"، دارای سایتی نیز هست که در ایام انتخابات به یکی از اصلی‌ترین پایگاه‌های اطلاع‌رسانی آشوب طلبان تبدیل شده بود."
"پرتو نوریعلا در این سایت که به نام خودش است، اکثر بیانیه‌های ضد نظام
از گروه‌های مختلف را درج می‌کند و مردم را نیز به پیوستن به این گروه ها تشویق می‌کند.
او همسر سابق محمد سناپور [با محمدعلی سپانلو اشتباه گرفته] است و در محافل مختلف،
حکومت جمهوری اسلامی ایران را به‌اِعمال خشونت علیه شهروندان متهم کرده است. از
دیگر مطالب وب سایت این نویسنده، می‌توان به‌مصاحبه‌ی انگلیسی خودش و دخترش شهرزاد
سپانلو با روزنامه‌ی "لس آنجلس تایمز" و فیلم‌های موجود در یوتیوب در
خصوص توهین به رئیس جمهور احمدی نژاد و مقام معظم رهبری در تجمعات آشوب طلبان و
همچنین قسمت‌هایی از برنامه‌های شبکه‌های ماهواره‌ای علیه جمهوری اسلامی ایران
اشاره کرد. "
متن کامل مصاحبه ال ای تایمز با من و شهرزاد:
Muses lift
their voices for Iran
By Teresa Watanabe
July 1, 2009 12
AM PT
From the house
we built
With blood and
soil
To the road on
which
The moonlight
procession
Flies forth on
their boat
Of shooting
stars
It is a pity
you did not wish
To stay here
with us
The poet had
crafted those words so long ago. Flush from the victory of a People’s
Revolution in Iran that ousted a repressive monarch for a bearded cleric who
spouted promises of freedom and quality, Partow Nooriala all too soon came to
believe that the Ayatollah Ruhollah Khomeini had deceived them.
Ever so
briefly, the poem mourns, Lady Liberty had arrived at her oppressed homeland of
Iran in 1979. But, within a year after the revolution, she had vanished. The
ayatollah banned opposition parties and shut down newspapers. His theocracy
ordered women into the hijab and enforced Islamic family law that gave men
greater rights to divorce, marry and hold custody of children.
So Nooriala and
her family eventually left, bringing their dreams to California instead.
Now, nearly
three decades after that people’s movement, she and her daughter Shahrzad
Sepanlou have become overseas heralds of another one. Nooriala, a poet, and
Sepanlou, a singer, are lifting their voices in the diaspora to support their
people’s freedom once again.
Advertisement
“I could never
think that in my lifetime I would see people come out into the streets twice,”
Nooriala says over Persian tea in her tidy Studio City condo.
Farzaneh
Milani, a professor of women’s studies and Persian literature at the University
of Virginia, said women have long been a force of resistance against Iran’s
repressive governments and male dominance. The most famous artistic voice in
Iran today is female poet Simin Behbahani, but amid the Iranian diaspora in the
United States other female poets and writers, working in both Farsi and
English, have emerged, she said.
“There is a
long history of Iranian women resisting and asking for their rights,” Milani
said. “Partow is an important part of that. The tenacious strength of her work
makes her a voice to be listened to.”
Nayereh Tohidi,
head of the department of gender and women’s studies at Cal State Northridge,
said Nooriala and Sepanlou represent a wave of Iranians who endured the
revolution that overthrew Shah Reza Pahlavi, came to the United States and are
bridging the two lands through their work on behalf of women and human rights.
“They are part
of a growing number of artists inside and outside Iran who are mobilizing to
support the movement,” Tohidi said.
Nooriala, 62,
works out of her condo, decorated with richly hued Persian carpets and photos
of family and famous Iranian poets, including Behbahani. Lively and candid, her
words punctuated with frequent laughs, Nooriala pours out stories of a
tumultuous life even as she jumps up to bring out watermelon, sandwiches,
cucumbers and coffee. Her blond hair has darkened with age, but she still
favors red in the stripes of her shirt and accents in her kitchen -- a bold
color she embraced after divorcing her husband, who preferred more muted hues.
She writes
daily blog posts, attends a whirl of poetry conferences and gives frequent
interviews about events in Iran to international news outlets, including Voice
of America. She has published nine collections of poems, literary critiques and
short stories -- almost all of them written in California after escaping the
censors of Iran.
Her work is
included in several anthologies, including “The Poetry of Iranian Women” due
out next year. In February, she was honored with a certificate of recognition
from state Assembly Majority Whip Fiona Ma.
Nooriala has
written about the failures of the Islamic revolution, erotic love and such
taboo women’s subjects as abortion and menopause. She recently posted a piece
dedicated to Iranians protesting the country’s presidential election.
I have seen
your nightmares in my dreams
I have kept
your sorrows in my heart
I picked a
dandelion flown about by the wind
Bringing me
news, anxiety and trembling hands
If you are tied
down
I shall be your
wings
If you are at
war
I shall be your
armor
Your voice
will fly
through the blue sky again,
And your free
hands
will weave
through the sun again.
A few miles
away in Encino, her daughter spends five or six hours a day furiously sharing
information, videos and commentary about events in Iran on Facebook. Never
overtly political before, Sepanlou says she, like many young Iranian Americans,
is consumed by the drama in her homeland.
As she led a
visitor into her bedroom office, she apologized for the children’s toys and box
of baby wipes on the carpeted floor of her spacious home.
“I haven’t
cleaned or grocery shopped. I haven’t paid my bills. I feel I’ve been a
terrible mom,” says Sepanlou, dressed in jeans and casual ponytail in contrast
to the glamorous looks of her publicity stills.
Sepanlou, 36,
garnered local celebrity as a singer with Southern California’s first
all-female Persian pop group, Silhouette, formed in 1994. A solo artist since
2000, Sepanlou has released two albums that feature a mix of Mideast
instruments and Western pop rhythms, and recently finished a third with songs
in English, Farsi and French.
She is known
for favoring music with a message. In a re-recorded 1979 song, for instance,
she sings in metaphors of ancient trees and young branches, representing those
who died pursuing freedom for their homeland.
“I just wish
there were a day when these songs don’t apply anymore,” Sepanlou says. “It’s a
never-ending nightmare.”
Her Facebook page contains video clips of an Iranian Basiji paramilitary officer hitting a child, a
grief-stricken man sobbing over a dead friend’s pool of blood, a BBC
news clip about a threatened government crackdown, an international petition to
investigate Iran’s Supreme Leader Ali Khamenei and her own televised interview
with Voice of America.
Last month, she
was especially shaken by the street shooting of Neda Agha-Soltan, the young
woman who has become the face of Iran’s public protests. When Sepanlou first
saw the gruesome video of Agha-Soltan’s death, she says, she was overcome with
nausea and tears. She has posted that video on her page, along with a tribute.
“You close your
eyes and see these images of blood on the streets,” Sepanlou says. “It’s very
traumatic.”
Sepanlou has
posted some of her music and video clips on her website, shahrzadmusic.com. A
fan, meanwhile, recently put together a video for YouTube featuring her song
“Azadi,” or “freedom,” with clips of the Iranian demonstrations.
She says she
has received hundreds of messages from people inside Iran, thanking her for
sharing information and for letting them know they are not forgotten. Angry
messages have accused her of fomenting the unrest.
For both mother and daughter, the unrest has stirred a sense of deja vu. Nooriala, whose father was an Army general and mother a teacher, supported the 1979 revolution over their objections.
Mohammed Reza Shah Pahlavi and his father, they told her, had
modernized the country from a backwater of dirt roads, polluted water and
repressive religious traditions.
But there was
also repression by the Pahlavi regime and its notorious secret police, SAVAK.
Many of Nooriala’s writings were banned -- including one poem about red wheat
that the government interpreted as support of communism. Nooriala’s
then-husband, also a poet, was jailed for a time.
As resistance
to the monarchy grew, Nooriala’s young family joined in the massive street
demonstrations. They defied 9 p.m. curfews and clambered. A grainy photo of Sepanlou portrays a grinning
6-year-old flashing a victory sign in one hand and holding a tambourine in the
other.
“We were not
for a fundamentalist regime,” Sepanlou says. “We were for people to be free.” .Within 18 months of the Islamic revolution, Nooriala says she realized it had
all been cheated
Sepanlou
noticed the change too. Schools were suddenly segregated. She had to cover
herself from head to toe -- even when swimming. A photo of her at the Caspian
Sea shows her dripping wet while fully veiled and clothed, “a terrible
feeling,” she recalls.
“I have a
vision of a colorful Tehran up to 1979,” Sepanlou says. “After the revolution,
everything became black and white.”
In 1986, the
family immigrated to the United States. To make ends meet, Nooriala obtained a
data processing certificate and went to work for the county court as a deputy
jury commissioner.
Sepanlou
graduated from UCLA in sociology, married an Iranian American radiologist and
had two daughters, now ages 4 and 10 months. Beyond her blogging and singing,
she helps her husband, Amir Fassihi, promote nonviolence in Iran; he has
recently completed a book on the topic. On a recent Sunday, the couple gathered
about 50 Iranian Americans in their home to discuss ways to get the message of
nonviolence to protesters in Iran.
Over the
weekend, Nooriala read two poems at a candlelight vigil at UCLA for the Iranian
protesters. She views her 1981 poem “Lady Liberty II” as her most prescient.
In it, Nooriala
laments the loss of freedom under the Islamic regime. But she ends with a vow
that the people of Iran will someday rise again to reclaim it.
Until they do,
the women say, they will continue to offer them their poems and songs of
support.
And in
tomorrow’s ruins
A phrase will
be written
Which today
Is being
repeated
In the depth of
our memory
Over and over
and over again
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر