بالا از راست: نیلوفر طالبی، گراناز موسوی، زیبا کرباسی، پائین: پرتو نوری علا، مجید نفیسی و زنده یا عباس صفاری
چهار رویش
1– بلوغ
بال وُ پَرِ پَروانگان وُ
پيلههای زردِ ابريشم؛
آشفته موی وُ برهنهپا، دخترک،
سر در پیِ نسيم میگذارد
بال وُ پَرِ کودکان وُ
بازیهای گمشده در غبارِ نور.
کجاست دوازده سالگی
با عروسکها وُ طنابِ بازی وُ
خانۀ مقوايیام،
و يک لکه خون؛
حجابِ کودکی وُ آفتابِ بلوغ.
2- عشق
خو کرده به کودکیاش با شرم،
پستانهای نورسيدهاش را
در شبنم میشويد.
بهاری شکفته را مانَد در باغِ نوظهور.
نگاه را از خواستهاش میدُزدد،
اما کوبشِ قلب،
حتی در توفان، شنيدنی است.
شکوفهی
بادام
شانزده سالگی را نوازش کرده است
و بوسهی بيدار عشق
زُلالِ پوستم را.
3- زايمان
چه سوزشی دارد درد؛
تيزیِ گَزليک وُ خارْ خارِ پوست.
بر استخوانها میکوبند هزار مُشت؛
نيمهی جان وُ بند بندِ شکافته تن.
فشار، فشار، فشار . . .
ملافهها را چنگ میزَنَد،
پردهی نقرهای ابر تکان میخورَد؛
وَهمِ سپيدِ آب وُ زبانِ خشک
که
به سَقْ میچسبد.
فشار، درد، هلاکت . . .
کودکی عجول
از تنگنای زهدان میگريزد؛
نوزده سالگی را فريادم خط میاندازد.
در دَمی ناغافل
مخلوقم دَردش را بهجانم ريخته است.
4- يائسگی
چهل
وُ نُه سالگی را
پروای پچپچۀ
پيرْآدميانِ
ترسخورده نيست.
زمان، سرگيجه میگيرد
از شيدايیِ افشانِ گرتهها،
و پرتوِ نوری که میتابد از آينۀ روح،
رهايم میکند از فَربهیِ خرافه و خشم.
با شوقِ سبزِ شکفتن
تا دانشِ زلال محبّت
يائسگی، تلاش بیثمری دارد
زيرا که بوتهی قديمیِ قلبم
هرگز اين چنين سرخ نروييده است.
برگرفته از مجموعه شعر "سلسله بر دست در برج اقبال" انتشارات سندباد، لس آنجلس، 2005 میلادی
صد سال به از این سالها
پنج صبح در هفته، پنجاه هفته در سال
خورشيد، در آينهی اتوبوسها طلوع میکند
و هر روز در عدالتخانهی قديمی
بر روی ميزی کوچک، در انتظار من است
گلدانی از بنفشهی صحرايی
يک جلد فرهنگِ انگليسی - فارسی
مقداری خرده ريز، و تَلی از احضاریه.
بر ديوارهی اتاقکم پونز خورده کارت
پستالی
از شاخه گلی سپيد، در متن سياه؛
- وِلوِلهی عشق است میان حروف پشتش -
سمتی ديگر، تصويری از مايا آنجلو
احمد شاملو
نقشه فریویها،
و برگردانِ شعری عاشقانه از پاز.
پروندههای سرگردان، در ماشين کپی
تکثير میشود
و دلتپشهای زبانم در رگِ بيگانهترين الفاظ.
هر غروب در بازگشت به خانه
پیگيرِ روزهای گم شدهام - در لس آنجلس -
راه، بر عابرين میبندم، و از پليس گَشت سراغِ زنی را میگيرم
که در برجِ اقبال، سلسله بر دست داشت.
در خانه، ماشين پيامگير صدای عاشق را
با آرزوی "صد سال به از اين سالها"
در خانه، میپراکَنَد؛
اشکهايم برگ سوختهی ياس را سيراب میکند.
و آن گاه، شب که میشود
گردشی در کتابها، و شلال لباسها.
خواندن، نوشتن، پختن،
تايپ کردن، شستن، ساييدن،
بافتن خاطرات، جُو دانه زدن:
تار به تار، دانه به دانه،
يکی از رو، يکی از زير،
يک رَج، سرخابی، يک رَج، به رنگ اندوه.
تا رخوتِ عادت جانم را نپوساند
زیر درخش ماه
بافتههای کهنه را از هم میشکافم
و تنپوشم را با نخی زرٌین
روانهی فردا می کنم.
برگرفته از مجموعه شعر "سلسله بر دست در برج اقبال" انتشارات سندباد، لس آنجلس، 2005 میلادی

۲ نظر:
چه شعرهای زیبا و پرمحتوایی! کیف کردم. حتما انگلیسی شان را هم بگذار 💐💐
ممنون از شما ناشناس خوش سلیقه!
ارسال یک نظر