در آغاز سال نوی 1994 م. دکتر اسماعیل نوریعلا و شکوه میرزادگی، که در انگلستان زندگی میکردند، برای
دیدار با بستگان، دوستان و ایراد سخنرانی در "کانون سخن" در لس آنجلس،
به آمریکا آمدند.
آنان در ایامی که در لس آنجلس بودند میهمان خواهرمان پروانه و همسرش
کامبیز قائمقام بودند. در آن ایام مادرم با من زندگی میکرد و آنها برای دیدار با
او به منزل من که خیلی نزدیک به خانه پروانه و کامبیز بود، میآمدند.
کامبیز قائمقام، از مؤسسینِ کانون سخن، واقع درCommaunity مالِ شهر سانتامونیکا، از طرف کانون، از دکتر اسماعیل نوریعلا برای سخنرانی در سوم ژانویه، و یک هفته بعد، برای 10 ژانویه، از شکوه میرزادگی دعوت به سخنرانی کرد.
در سوم ژانویه، جمعیت
قابل ملاحظهای سالن سخنرانی را پُر کرده بود. موضوع سخنرانی نوریعلا "بحران
فرهنگی و فرهنگ بحرانی" بود. دکتر نوریعلا، ابتدا تعریفی مفصل و
دقیق از کلمهی فرهنگ، و همچنین بحران به دست داد. او بحران را مترادف با تجدد
خواند که اغلب در تقابل با دو فرهنگ خودی و بیگانه بوجود میآید. در چنین شرایطی، یا
جامعه قادر خواهد بود فرهنگ جدید را هضم کند و با فرهنگ خود درهم آمیزد یا بهصورت
زائدهای بحرانی باقی بماند.
وی در گفتهی
خود از حملهی اعراب به ایران در 1400 سال پیش نمونه آورد که پس از "دو قرن
سکوت"، در ایران، از آمیزش فرهنگ ایرانی با فرهنگ عرب، شکل جدیدی سربرآورد.
یا از تقابل فرهنگ اروپایی با فرهنگ بومیهای آمریکا، سخن گفت که سرانجام فرهنگ
اروپایی غلبه پیدا کرد و فرهنگهای کوچکتر، جذب آن شدند. او همچنین از رویارویی
فرهنگ روسی و اروپایی با فرهنگ 200 سال پیش ایران گفت، که این رویارویی، سرانجامی
جز بحران نداشت. بحرانی که تا کنون همچنان ادامه دارد.
اما مصداق ملموسی که نوریعلا برای بحران فرهنگی مطرح کرد، رویارویی حکومت اسلامی با فرهنگ ایرانی بود. این رویارویی، هم در داخل و هم در خارج از ایران بحرانی پدید آورد که تا امروز ادامه دارد، هرچند در داخل کشور تا اندازهی زیادی در بافت جامعه جذب شده است.
در روز دوشنبه
دهم ژانویه 1994، نوبت سخنرانی شکوه میرزادگی بود. کانون سخن در آن روز هم جمعیت
زیادی را در خود داشت. عنوان سخنرانی میرزادگی، "تأخیر فرهنگی در ارتباط با
مسئله زن" بود.
ماحصل سخنان شکوه میرزادگی چنین این بود که روزگاری بهخاطر دلایلی خاص، زنان
محروم و عقب نگه داشته شدند، اما امروز که آن دلایل و عوامل نیست، اما نتایج آن، یعنی عقب
نگهداشتگی در اکثر زنان مانده است. شکوه از این جریان با عنوان "تأخیر
فرهنگی" یاد کرد، که بسیار جالب توجه بود.
هر دو سخنرانی، حاوی مسائل مهم امروز ایران بود. مطمئن نیستم کانون سخن
آرشیو همه سخنرانیها را داشته باشد. ای کاش داشت. البته نوریعلا، طی سالیان
طولانی فعالیت ادبی، فرهنگی، اجتماعی و سیاسی و ارائهی آنها از طریق رسانههای
نوشتاری و مصاحبههای رادیویی و سایتهای تصویری، موفق شده است تا آرشیو بسیار
کاملی از آثار و فعالیتهای خود به یادگار بگذارد.
برای آشنایی بیشتر با آثار و فعالیتهای دکتر اسماعیل نوریعلا میتوانید به لینک زیر مراجعه کنید:
به خانهء اسماعيل نوری علا خوش آمديد
شکوه میرزادگی نیز از سالهای دور، شعر و داستان می نوشت. او چه در زمانی که در انگستان بسر می برد و چه از زمانی که به آمریکا در زمینه های مختلف هنری، فرهنگی و زنان، فعالیت داشته و کتابهای متعددی از او منتشر شده است. برای آشنایی کامل با فعالیتها و آثار گوناگون شکوه میرزادگی می توانید به سایت او در زیر مراجعه کنید.
Shokooh Mirzadegi / شکوه میرزادگی
در آن شب، آقایی جوان، با تیپی هنرمند، به طرف من آمد، سلام گفت و خود را اِسی معرفی کرد. با او دست دادم و گفتم "متأسفانه شما را بهجا نمیآورم." با خنده گفت "اما من شما را میشناسم، کارهای شما را خواندهام، در چند جلسه هم با شما همصحبت بودم. مایلم نقد "نقش زن در فیلمهای کیمیایی" را هم بخوانم."
آقای اِسی اضافه کرد "در حال حاضر فیلمی در بارهی زنان از ملیتهای مختلف، در دست ساختن دارم. خوشحال میشوم، با شما مشورت داشته، نظرتان را هم بدانم." به گفتم "با کمال میل." او کارت ویزیتش را به من داد. اسمش اِسی نیک نژاد بود و گویا با کمپانیهای فیلمبرداری آمریکایی کار میکرد و در کارش هم موفق بوده است. قول دادم نقد را برایش پست کنم. دیگر خبری از او نشد. حتی یک بار دیگر او را در یک میهمانی دیدم، به روی خود نیآورد که مرا میشناسد. فکر میکنم آن وقتی که افتخار آشنایی داشت، هنوز از گروه مافیای هنری لس آنجلس دستور نرسیده بود.
ادامه دارد

هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر