پنج سبز* / شعر / پرتو نوری علا

زیر گلویم لوله می‎شود؛ گلوله

گِرۀ کور، روسری

می‎دَرانمش با چنگ

با ناخن‎های سبز شکسته.

1

هاشور خورده گونه‎هام، از خراش 

از خطِ چشم وُ ریمل، در اشکِ گاز 

پرتاب می‎کنم هرچه سنگ وُ آجر

بر سرِ حرّامیِ اسلحه‎پوش.

زیر گلویم لوله می‎شود؛ گلوله

گِرۀ کور، روسری

می‎دَرانمش با چنگ

با ناخن‎های سبز شکسته.

در سکوتِ آینه

لبم به خنده می‎گشاید

برجسته‎تر می‎شوند هاشورِ گونه‎ها؛

زار می‎زنم

جِر می‎دهم روپوش خاکی را از تنم

تکمه‎هاش، ساچمه؛

رگبارِ سرب، می‎شکند سکوت آینه را.

از پیکرم تنها سینه بند و شلوار جین بازمانده‎ست

مابقی همه زخمی است در آینه.

2

عکس‎ها، ردیف می‎شوند بر صفحۀ کامپیوتر

آشنای جوانی، آن سوی آب‎ها

دست می‎کشم بر گلبرگ‎ها

صورت‎های جوان، پیکرهای بی‎جان؛

ربوده می‎شوم، ریپ می‎شوم

پهلویم می‎شکافد به نیشِ چاقوئی

گلوله بر قلبم سنگینی می‎کند

وای … سوختم.

می‎سوزم، می‎سوزم
"می سوزم … روزی هزار بار."

3

مترسانم!

مگو گزلیکی شود پُر گزند

پا بیرون گذاشتن از…

پاره پاره کنم گلیم

تا پایم پس نکشد

از رفتن فراسوی خود.

لبریزِ شعر، صاعقه می‎شوم

تا گُر بگیرد تلاقیِ کلمه وُ ابر

و گفته شود این همه شعر نگفته

و شعر شود، باران

زنده کند نام خفته‎گان، با گُلبافته‎ها.

4

نام‎ها پَر می کِشند

می‎پاشد خاکستر پَر بَر گل‎ها.

برای زنده نمردن

بهانه می‎تراشم

می‎تراشم مداد برای کاغذِ سفید

سیاه نمی‎شود اما کاغذ

کبوتر می‎شود.

کبوترِ شکسته بال

بهانۀ گریستن.

5

تا آماده کنم فردا را

فرومی‎آیم از خیالِ بُرج وُ بارو

یک پله در میان، دوتا یکی

درنیفتم به تورِ سراب

به زمین نخورم با سر

سَر نخورد به سنگ.

نه، هر تورِ الوانی

صیدی نخواهد داشت

اسکله‎ها پُراند از جیغ مرغان دریایی

تا پاره پاره شوند تورها

و هیچ صیّادی را صیدی نباشد.

اصلن فردا را تو آماده کن

فقط مثل همیشه دو قدم، عقب نمان!

دست، دست کنی، از دستت رفته.

عقلت را پای فردات بریز

اِبنُ‎الوقت‎هایی، آمادۀ تور شدن‎اند

فقط دست به آن‎ها نزن!

سنگ می‎شوی.

شهریور ۱۳۸۸ / 2009

* جنبش سبز ایران، نهضتی مردمی و خودجوش بود که علیه تقلب در دهمین انتخابات ریاست جمهوری ایران، بوجود آمد. گرچه رنگ سبز ابتدا به عنوان نماد طرفداران میرحسین موسوی، در کاندیداتوری او بود، اما با اعتراضات مردم در واکنش به انتخاب احمدی نژاد، نارضایتی های عمده تری را ایجاد کرد و موج مخالفت ها با دستگیری، زندانی، شکنجه و کشتن فعالان سیاسی و مردم معترض، ابعاد وسیعی یافت و رنگ سبز نماد اتّحاد و امید میان مخالفان رژیم گشت. اتحادی دموکراتیک و آزاد، شبکه ای، غیرمتمرکز، خارج از رابطهٔ رهبری، فرمان‌بری، تا جائی که برخی رسانه‎های بین‎المللی آن را انقلاب سبز نام کردند که رهبر حقیقی و کاریزماتیک ندارد. فعالیت جنبش سبز، بر پیاده کردن حقوق بشر، دفاع از حقوق زندانیان- شهدا و پشتیبانی از خانواده‌های آنان، رفع خلاء شبکهٔ ارتباطی و رسانه‌ای با هدف آگاهی‌بخشی و تقویت همبستگی بین ایرانیان داخل و خارج، استوار بوده است.

برخی بر این عقیده اند که نداشتن رهبر، جنبش را به شکست می کشاند. این که داشتن رهبر؛ خوب یا بد / غلط یا درست است، مبحث دیگری است. اما در  تعریف جنبش سبز می توان گفت که حرکت خودجوش مردم علیه ظلم و بی عدالتی بود. خیلی ها سعی کردند موسوی را رهبر این جنبش بخوانند اما خود او که از عهده این کار برنمی آمد، بارها اذعان کرد که خودش یکی از این مردم است. متأسفانه در کشورهای استبدادی، حرکت های خودجوش مردمی، تلفات سنگین و فراموش نشدنی به بار می آورد. بنابراین آن جه این جنبش را به شکست کشاند، فقدان رهبری و مرید و مرادی نبود، بلکه فقدان یک آلترناتیو سکولار و دمکرات به جای رژیم مذهبی اسلامی بود.  ضروری است تا برای ایجاد این آلترناتیو، چه در داخل و چه در خارج کوشید.